Tek Yüzük

Bunlar; uzun bir öyküde adı geçen, çok az bahsettiğimiz bir elfin iç dünyasına kısaca gözatabileceğiniz, birkaç paragraftır. Umarım onu anlarsınız: Eventlir, asil olmayan.

Yeşil Orman, Kütüphane...“Aynı kitap mı asil CursedFeanor?”“Silmarillion. Bir zamanlar kitap değildi. Evet büyücü adayı genç dostum, aynı kitap. Daha önceden söylediğim gibi; hatırlamak için.”“Ama neyi?”“İşte burada yazıyor bak! Görmüyor musun?!”

Kabul"Tükenene kadar savaşıp kazanmaya, sonunda kaybettiğin dostunun ardından birkaç damla gözyaşı dökmeye hazırsan bize katılabilirsin" diye cevapladı sınır muhafızı, IronFist'i. Ve tabii onun orada olma sebebini gayet iyi biliyordu. Ne derse desin her türlü zorluğa katlanacağından emindi lakin "birkaç damla gözyaşı" konusunda şüphe ediyordu: Elvenil'i kaybedecek olsa birkaç damla ile yetinir miydi?

  Noldo Rüyaları -I- Gözyaşları tekrar hareketlendi, Feanor'un soğuk vücudu hikayesinin anlatılmasıyla tekrar kor gibi yanmaya başladı. Evet gözyaşı yeniden hareketlendi. Elf başını çevirdiğinde hemen yanındaki aynayı fark etti. Aynaya bakarak; parmaklarını, yanaklarına, düşen damlacığa değdirdi. Kaç yıldır çok şeyler biriktirmişti o damla. Öylesine ağır akan damlanın yolunu kesmişti, o kadar ağır geldi ki o damla; işte Noldo rüyalarına dönmeliydi...Dostlarına binlerce teşekkür gönderdi, dillendirdi gökyüzüne; yıldızlarla, güneşle, ayla bildiği herşeyle onlara bildirdi. Üçüncü yaşamını yaşayan Noldo'nun dilinden düşmedi dost kelimesi. "Şimdi sırada rüyalar var" diyerek uzun uykusuna daldı Cursed....

VI. Bölüm Yeterince iyi değil Europa’nın yaşam alanları, yeni güne merhaba derken hiçbir şey yeterince iyi değildi. Hiç kimsenin elinden güzellikler ilgili bir fırça darbesi, bir klavye dokunuşu, bir hologram görüntüsü, ne bir ses ne bir nefes beklemiyordu Europa.  

VII. Bölüm   Bana söyle, yapay rüyalar   "Tüm dertlerini dinlemek için hazırım. Tüm hayal kırıklıklarını, tüm sevgisizlikleri, açıklayamadığın pek çok olasılığı biliyorum. Seni senden iyi tanıyorum. Yapacağın hareketlerin ihtimallerini hesaplıyorum, ama olmadan olmuyor, elbette sınırlarım var; hesaplama bir noktaya kadar, sonsuz adım sonrasını hesaplamam imkânsız. Düşün: Satranç bir oyun ve bunda bile yapılabileceklerin tamamını bilemem. O evet o andaki, kısıtlı hareket alanını bulabiliyorum. Senden daha kesin sonuçlar görebiliyorum. Ben senin yardımcı sistemin, benden beklediğin nedir? Bana söyle hesaplayayım. Bana söyle bana bir başlangıç noktası ver, bana veri ver... Bana madenciliğini yapacağım cevheri sana sunabileceğim…

Yakut Kalpli 1.Bölüm Yerde duran mandolini almak için hamle yaptığında ozan, yine aynı ormanın aynı köyüne yakın bir yerde olduğunu fark etmişti. Hani "Sınır Muhafızının Yaşamı"nı anlattığı yer. "İlk duyan yine onlar olacak" diye mırıldandı. Notalar başladığında yanlış olduğunu düşündüğü tek şey yoktu. Etrafındakilere nasıl bir dünyadan bahsedeceğini belli etmenin zamanı gelmişti. "Yakut kalpli, bir insanın hikayesi. Kalbi yakuttan ışığa hasret, kırılması kolay değil. Kırmızının parçalarını toplamak mümkün olur mu ki başına bir şey gelse..."

Europa -I. Bölüm- Her türlü yazın elinin altındaydı. İnsanlar akıllarında ne varsa aktarabiliyordu. Eski kaynaklar da yeterince güzel bir gelişim hikâyesi sunuyordu. Lakin hala bir sorun vardı: Ve bu giderek büyümekte olan bir sorundu. Medeniyetlerinin nasıl bu noktaya gelebildiğini anlamak hala çok zor bir soru gibiydi. Yaptıklarını veya yazdıklarını duyurabilenler tek kaynak olamazdı, bu bir fısıltı olmalıydı. Bu, insanların arasında yayılan bir cümle, unutulup giden biri olmalıydı.

Yakut Kalpli   II. Bölüm Olabildiğince Yine gece idi. Muile'nin karanlıklar içinden çıkıp buluşma yerlerine geldiğini görenler olabildiğince sabırla notaları dinlemek için oradaydılar yine. Ve sözler dökülmeye başladı  

Yakut Kalpli III. Bölüm Muile gündüz yazmanın zevkini çıkarmaya karar vermişti, belki sadece bu günlük:  

Yakut Kalpli -Son-

Buzdan Yıldız Bunlar gökyüzünde öylece duran yıldıza elf'in bakışının yansımalarıdır.

Yıldızlarla Yürürken I.Bölüm Her şey onlar için değil miydi? Onlarla güzel olmayacak mıydı? İlk Doğanlar gelmeden yalnızdı Valar. Onları düşünmeden edemiyorlardı. Elfler müziklerinde yer aldılar, şeklini verdikleri Arda'nın içine girdikleri andan itibaren yine merak ettiler; kendi müziklerini. İşte size müzikten bahsedeceğim, sadece duyduğum kadarını. Yıldızlarla yürürken onlarla, beraber adlar verirken Orta Dünya'nın varlıklarına, Quendi diyecekler kendilerine, ses verdikleri sürece.  

Yıldızlarla Yürürken II. Bölüm     UTUMNO   Kuzeyde idi kale, olabildiğince uzakta Orta Dünya'nın yorgun topraklarını Daha fazla yormak, yavaşça kül rengine Daha fazla ve daha fazla küllere bürümek için Kuzeydeydi  

Yıldızlarla Yürürken III. Bölüm   Thandbor   Daha önce bu kadar dikkat etmediğim birisiydi Thandbor. Nasıl dikkat edebilirdim ki? Yeterince acı yoktu, aslında hiç yoktu. Bizim için seçilmiş yer Göl’ün ve Orman’ın dünyasında kristallerle süslenmişti. Şarkılar ve şarkılar, bilge olmak için bir sebep yoktu ve bizler çocuktuk. Ama Thandbor…  

Yıldızlarla Yürürken   IV. Bölüm -Son- Orome   Yıldızlar, Göl, Orman ve entlerden sonra Birbirimizden sonra bize gönderilmiş bir el Öylesine soğuk öylesine acı günlerde Bize geldin Orome  

I. Bölüm Gri Limanlar'da beklerken Üstünden binlerce yıl geçmiş bir öyküyü hatırlaması kolay mıydı? Sanırım çoğu kısmını o anda uydurmuş olmalıydı. Bahsettiğim; Gri Limanlar’da bir bağ ile bağlanmak isteyenlerin dinlemesi için Muile’nin tekrar mandolinine sarılmasıydı. Önce sadece CursedFeanor’a söyleyecekmiş gibi yapacaktı. Notaları sadece onun kulakları için çıktığı izlemini verir gibi, sır verir gibi başladı. Sonra yüzündeki o ciddiyetten bir şey kaybetmeden denize sırtını döndü. Gözetleme kulesinin etrafında toplanan bir grup Orta Dünya ahalisine büyü yapmayı tercih edecekti.  

Europa -I. Bölüm- Her türlü yazın elinin altındaydı. İnsanlar akıllarında ne varsa aktarabiliyordu. Eski kaynaklar da yeterince güzel bir gelişim hikâyesi sunuyordu. Lakin hala bir sorun vardı: Ve bu giderek büyümekte olan bir sorundu. Medeniyetlerinin nasıl bu noktaya gelebildiğini anlamak hala çok zor bir soru gibiydi. Yaptıklarını veya yazdıklarını duyurabilenler tek kaynak olamazdı, bu bir fısıltı olmalıydı. Bu, insanların arasında yayılan bir cümle, unutulup giden biri olmalıydı.

  -II. Bölüm- Kartlar açılmaya başlıyor...

  -III. Bölüm- “Play” ve “sevgi” Aynı gün birkaç saat önce: “Zehra, konuklarımı geçir onlarla operada görüşeceğim ve bana tamamen karanlık bir ortam, hazırla lütfen.” İstediğini alacaktı Curie… Hvorostovsky ile konuşması berbat bir tecrübeydi. Her türlü tehdidi savurup ilkel tavrı gösteren bu adamı hatırlatacak hiçbir şey duymamak için Europa’yı bile terk etmeye hazırdı. Ancak işte, karanlık istediği gibi geldiğinde aklında tek bir insan kalacaktı.  

IV. Bölüm   “Evet, evet… Tabii…”   Orta yaşlarını böylesine bir karmaşanın içinde geçireceğine inanmamıştı Hvorostovsky. Hep gelişim içindeki insanlığın sonunda başaracağına inandırmıştı kendini. Ve şimdi başarmanın tek yolu olduğuna emin, maceraperest genç rakibinin hamleleri ile acı olanı gerçekleştirmenin yollarını ararken bulmuştu kendini.  

V. Bölüm   Ne kadar zaman   Burada sözünü ettikleri nasıl bir yıkım ise geçmişini inceledikleri adamın sözü ile irkilmişlerdi. Centauri, Güneş üstünde çalışmaları ile zaten bir şekilde dikkat çekmeye başlamıştı. Güneşi takip eden uyduların verilerine sürekli erişimlerde bulunuyordu. Ancak bütün bunlar sadece sayılı kişice biliniyordu. Geniş çevrelerin dikkatini çekmemişti. Ve sonunda… Ne kadar zaman vardı? Yeni madde ne idi? Şu yeni gemiler nasıl bir kurtuluş aracı olabilirdi? Ne yapacaklardı… Evet, ne kadar, ne kadar zaman vardı?